Yıllık izin, işçinin en az bir yıl çalışması karşılığında dinlenmesi için kanunda belirlenen sürelerde ücretli olarak verilen anayasal bir haktır. Hak edilen yıllık iznin takip eden hizmet yılı içerisinde kullandırılması esastır. Yıllık izin hesabında izin süresine rastlayan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günleri izin süresinden düşülmez. (İşK.m.56/5, Yıllık İzin Yönetmeliği m.6) Hafta tatili 45 saatlik çalışmadan sonraki 24 saatlik zaman dilimidir. (İşK.m.46,63). Cumartesi günü kural olarak iş günüdür.
Yargıtay’ın ilke kararına göre, bireysel veya toplu iş sözleşmeleriyle cumartesi ve pazar günleri hafta tatili günü olarak belirlenmişse, İş Kanunu 56/5.maddesi gereği her iki gün de işçinin yıllık izin süresinden düşülmez.
Ancak bireysel veya toplu iş sözleşmesinde hafta tatili olarak belirlenen cumartesi gününün yıllık izin hesabında iş günü olarak sayılacağı veya izin süresinden düşülmeyeceği şeklinde açık bir hüküm varsa bu hüküm geçerli sayılmalı ve İş Kanunu 56/5.maddesi uyarınca sadece pazar günü izin süresinden düşülmelidir. (Yargıtay 9.HD. E.2021/897, K.2021/5272, 02.03.2021)
İşçi haftalık çalışma süresini tamamladıktan sonra 24 saatlik hafta tatili hak eder. Şayet iş yerinde cumartesi günü çalışılmıyorsa ve işveren de toplu iş sözleşmesi ya da bireysel iş sözleşmesi ile cumartesi gününü hafta tatili olarak belirlemiş ise cumartesi ve pazar günü yıllık izinden sayılmaz. Yani işçi 7 gün izin kullandığında 5 gün yıllık izin süresinden kesilir.
Cumartesi günü çalışılmadığı halde işveren toplu iş sözleşmesi ya da bireysel iş sözleşmesi ile cumartesi gününü hafta tatili ilan etmemişse cumartesi iş günü sayılacağından 7 gün izin kullanan işçiden 6 gün yıllık izin düşülür.